De meest bijzondere coniferen

5 februari 2020
De meest bijzondere coniferen

Coniferen hebben een heel typerend uiterlijk. Hierdoor denken sommige mensen zelfs dat coniferen een plantensoort zijn in plaats van een plantengeslacht waar meer dan zeshonderd nog levende plantensoorten onder vallen. En hoewel deze soorten coniferen allemaal hun eigen typerende kenmerken hebben, zien veel mensen vooral de overeenkomsten: de naalden of schubben in plaats van loof. Hierdoor hebben coniferenhagen vaak een vergelijkbaar uiterlijk: formeel, recht en behoorlijk stijlvol. Ondanks al deze overeenkomsten zijn er verschillende coniferensoorten met hele bijzondere eigenschappen, waardoor ze gegarandeerd opvallen. We stellen u graag even voor aan de meest bijzondere coniferen in ons assortiment.

De taxus

Het klinkt misschien wat vreemd: de taxus als een van de meest bijzondere coniferen.

De taxus

Het klinkt misschien wat vreemd: de taxus als een van de meest bijzondere coniferen. De taxus is namelijk de meest aangeplante coniferensoort van Europa – en misschien wel de meest aangeplante haagplantensoort in ons deel van de wereld. Maar juist die eigenschappen die de taxus bijzonder maken zijn daar de reden toe. Coniferen groeien bijvoorbeeld razendsnel en vragen daarmee om vrij regelmatig onderhoud om hun vorm te behouden. De taxus is met zijn 15 tot 20 centimeter groei per jaar een stuk eenvoudiger onder controle te houden. Met die groeisnelheid is de taxus zelfs in te zetten voor de vormsnoei en daarmee een verrassend goede buxusvervanger.

Wat ook bijzonder aan de taxus is, is het feit dat verjongingssnoei mogelijk is. Bij schubconiferen als de leylandii en de Californische cipres moet u het snoeien goed bijhouden, omdat ze op oud hout niet meer uitlopen. Taxussen hebben slapende knoppen op hun takken en lopen dus wel weer uit. Valt daar licht op, dan gaan de knoppen open en ontstaan er weer nieuwe groene naalden op de takken. Heeft u een keer een snoeibeurt overgeslagen en vindt u uw taxus te groot of te breed geworden? Dan kunt u uw taxushaag sterk terugsnoeien tot hij wel naar uw zin is.

Verder is de taxus een van de weinige coniferen met opvallende vruchten. De meeste coniferen hebben droge kegels als vruchten. Het woord “conifeer” is ook gebaseerd op de Latijnse woorden voor “kegel” (conus) en “dragen” (ferre). De taxus heeft daarentegen felrode vruchten waar vogels graag van eten. Voor mensen zijn de pitten in die vruchten uiterst giftig, dus dat is wel iets om mee op te passen. Sierlijk zijn ze echter zeker. Plant per tien stuks van de vrouwelijke Taxus media 'Hicksii' een exemplaar van de Taxus media 'Hillii' voor optimaal vruchtresultaat.

watercipres

De watercipres (Metasequoia glyptostroboides) is om verschillende redenen een bijzondere plantensoort.

De watercipres

De watercipres (Metasequoia glyptostroboides) is om verschillende redenen een bijzondere plantensoort. Laten we met zijn geschiedenis beginnen. Begin vorige eeuw gingen botanici ervan uit dat alle planten uit het geslacht Metasequoia uitgestorven waren. Miljoenen jaren geleden groeiden verschillende soorten van de Metasequoia overal op het noordelijk halfrond, maar aangenomen werd dat het geslacht de klimaatveranderingen niet overleefd had. Tot er halverwege vorige eeuw in een moeilijk begaanbaar gebied in Centraal-China levende watercipressen ontdekt werden. Dat is ook het enige gebied waar de watercipres nog in het wild voorkomt, maar kwekers hebben er massaal voor gezorgd dat de soort tegenwoordig makkelijk te verkrijgen is.

Dat heeft de watercipres onder meer te danken aan wat een mooie haagplant hij is. Er is in de eerste jaren wat extra aandacht nodig om ervoor te zorgen dat zijn stam recht wordt, maar als dat eenmaal het geval is, heeft u er een sierlijke coniferenhaag aan. Houd er wel rekening mee dat de watercipres een van de weinige coniferen is die zijn naalden verliest. Veel mensen kiezen voor coniferen omdat het wintergroene haagplanten zijn. En dan kan het bladverlies van de watercipres een nadeel zijn. Maar er gaat wel een prachtige goudbruine herfstkleur aan vooraf.

Bovendien is de watercipres een van de weinige haagplanten die tegen natte voeten kan. Zijn Nederlandse naam heeft hij immers niet zomaar. In de natuur groeit de watercipres op drassige moerasgrond. Met een bodem waar na een forse regenbui wat water in blijft staan heeft de watercipres geen problemen. En dat is best bijzonder. Als u bijvoorbeeld een thuja of taxus op natte grond plant, krijgt uw haag last van wortelrot. De watercipres heeft juist moeite met aanhoudende droogte, maar dat kunt u deels ondervangen door voldoende water te geven.

Japanse lariks

Ook de Japanse lariks (Larix kaempferi) is een coniferensoort die zijn naalden verliest.

De Japanse lariks

Ook de Japanse lariks (Larix kaempferi) is een coniferensoort die zijn naalden verliest. Dat dat niet alleen een nadeel is bewijst de Japanse lariks door praktisch ieder seizoen een andere kleur te hebben. De naalden, die in enkele tientallen bij elkaar staan, hebben als ze net uitlopen een blauwachtig groene kleur. Later in het jaar worden ze donkergroen en voor ze afvallen hebben ze in de herfst een goudgele kleur waarmee ze zeker in het oog zullen springen. Zelfs nadat de naalden van de Japanse lariks gevallen zijn heeft u nog iets om naar te kijken. De geschubde schors is namelijk rood of grijsbruin, terwijl de ietwat behaarde takken roodbruin zijn.

Daarnaast zult u zien dat de naalden van de Japanse lariks wat langer zijn dan u van de meeste andere naaldconiferen gewend bent. Dit geeft deze coniferensoort een heel typerend uiterlijk, dat verder versterkt wordt door de licht overhangende takken. Hierdoor zal een haag van de Japanse lariks doorgaans wat minder formeel overkomen dan een strak gesnoeide taxushaag of thujahaag, maar dat maakt hem niet minder sierlijk.

Spreken deze bijzondere coniferen u aan? Of heeft u liever een wat conventionelere coniferenhaag? Wat uw voorkeur ook is; bij Haagplanten.net vindt u voor een goede prijs de mooiste coniferen en andere haagplanten.